پروژه های پراکنده با دانشجوهای بی تعهد «خودم» فقط یه مدت داغ هستند وقتی حرفی از کار به میان میاد همه خسته میشن و با  تاکید بر اینکه این کار نمی تواند ما رو به هدف نزدیک کنه جا میزنند.  فن سفسطه هم که چنان در بین این انسانی ها قوی هست که در صدد توجیه بزرگترین کارها برمییایند.

دانش جو نیستیم فقط خلاصه میشیم در همین کلمه  دانشجو .    

                                                                                                  من شادم

همه اطرافیان داد میزدند : مرد به خدا مرد . گریه دوستش!!! هنوز نیومده!

چرا؟ یکی می گفت...

مرد - - - - - - - - - - -  - -    -   -    -   -  -    -   -    -   -   -        -   .

به قوله یکی نوشدارو بعد از مرگ سهراب!!!  

                                                                        من شادم

5544666329992    662226663266    7772    2244477774482777    366677778

    3277726   82   44466   8666777   226663266    7772                                       

چه  جالب .. نمی دونم شاید این بوق و کرنا و ادعا های بیخود لازمه کاره .. آخه خیلی از ما ها بچه شهرستانیم نمیفهمیم... توی مرکز نبودیم .

وای وای وای . با این علوم اجتماعی ... ولی من شروع کردم با بچه های پایه... خدا رو شکر داره تلاشهای ۲ ترمم جواب میده .

ولی کاش میدونستید مرکز بودن اصل نیست ..... درسته.

و شما: کاری نکن که جمع خوبمونو از دست بدیم و اهداف بزگمونو ... یادته که اهدافمون خیلی بزرگ بود . الهی تحت تاثیر قرار نگیره... ولی خودمونیما هدف تعیین کننده بقیه راه . مشخص میکنه میخوای کاره علمی انجام بدی یا نه؟؟!!

زاویه دیدمونو عوض کنیم . موفق میشیم . تو هم خوبی . منم خوبم . فقط از تجربیات من استفاده کن باور کن تجربه خوبی بود خیلی چیزا روشن شد...

تشکر میکنم ازتون وقتی که برای یک لحظه هم که شده به فکر ایران باشید . مسئولیته سنگینیا . خدایش عذاب وجدان میاره.

قشنگه اگه باور کنیم ایرانی هستیم. پس بیاین  دوباره بسازیمش.  

 و کسی نیستم ببینم یه اشتباهی صورت گرفته بشینم و هیچی نگم که ممکنه طرفم ناراحت بشه .بدونید که این رفتار رفتار گروهی نیست.

پاورقی: تند بود ولی لازم...

به سبک فاطمه و آقای محمود مقدسی:

                                                                           من شادم

: اینجا شب است، یک شب نوئل و من از تو بسی دورم، خیلی دور، اما تصویر تو آنجا روی میز هست، تصویر تو اینجا روی قلب من نیز هست، اما تو کجایی؟ آنجا در صحنه پر شکوه تئاتر هنرنمایی میکنی؟ شنیده ام نقش تو در این نمایش پر نور و پر شکوه، نقش آن “شهدخت ایرانی” است که اسیر تاتارها شده است. شاهزاده خانم باش و بمان، ستاره باش و بدرخش اما قهقهه تحسین آمیز تماشاگران، عطر مستی آور گل هایی که برایت فرستاده اند، تو را فرصت هشیاری داد نامه پدرت را بخوان. صدای کف زدن هایتماشاگران گاه تو را به آسمان ها خواهد برد، برو! آنجا برو. اما گاهی نیز بر روی زمین بیا و زندگی مردمان را تماشا کن: زندگی آن رقاصان دوره گرد کوچه های تاریک را که با شکم گرسنه می رقصند و با پاهایی که از بینوایی می لرزد؛ من نیز یکی از اینان بودم، منطعم گرسنگی را چشیده ام من درد بی خانمانی را کشیده ام و ازاینها بیشتر، من رنج حقارت آن دلقک دوره گد را که اقیانوسی ازغرور در دلش موج می زند اما سکه صدقه رهگذر خودخواهی آن را می خشکاند، احساس کرده ام. با این همه من زنده ام و از زندگانی پیش از آنکه مرگ فرا رسد نباید حرفی زد. دخترم در دنیایی که تو زندگی می کنی، تنها رقص و موسیقی نیست. نیمه شب هنگامی که از سالن پر شکوه تئاتر بیرون می آیی آن تحسین کنندگان ثروتمند را یکسر فراموش کن، اما حال آن راننده تاکسی را که تو را به منزل می رساند بپرس، حال زنش را بپرس و اگر آبستن بود و اگر پولی برای خریدن لباس های بچه اش نداشت پنهانی پولی در جیب شوهرش بگذار! گاه به گاه با اتوبوس یا مترو شهر ار بگرد، مردم را نگاه کن، زنان بیوه و کودکان یتیم را نگاه کن و دست کم روزی یک بار با خود بگو:”من هم یکی از آنان هستم” آری تو هم یک از آنها هستی دخترم نه بیشتر! هنر پیش از آنکه دو بال پرواز به انسان بدهد، اغلب دو پای او را نیز می شکند. وقتی به آنجا رسیدی که یک لحظه خود را برتر از تماشاگران خویشبدانی، همان لحظه صحنه را ترک کن و با اولین تاکسی خودت را به حومه پاریس برسان، من آنجا را خوب می شناسم. از قرنها پیش آنجا گهواره کولیان بوده است در آنجا رقاصه هایی مثل خودتخواهی دید، اما زیباتر از تو! مغرورتر از تو! اعتراف کن دخترم،همیشه کسی هست که بهتر از تو میرقصد. همیشه کسی هست که بهتر از تو می زند و این را بدان که در خانواده چارلی هرگز کسی آنقدر گستاخ نبوده است که به یک کالسکه ران، یک گدای کنار رو سن ناسزا بگوید. همیشه وقتی دو فرانک خرج می کنی با خود بگو سومین سکه مال من نیست، این مال یک مرد گمنام باشدکه امشب به یک فرانک نیاز دارد. اگر از پول و سکه با تو حرف می زنم برای ان است که از نیروی فریب و افسون این بچه های شیطان  خوب آگاهم.من زمانی دراز در سیرک زیسته ام و همیشه و هر لحظه به خاطر بندبازانی که بر ریسمانی بس نازک راه می روند نگران بوده ام امااین حقیقت را به تو بگویم دخترم، مردمان روی زمین استوار بیشتر از بندبازان روی ریسمان نااستوار سقوط می کنند. شاید شبی درخشش گرانبهاترین الماس جهان تو را فریب دهد، آن شب این  الماس ریسمان نااستوار تو خواهد بود و سقوط تو حتمی است. شاید روزی چهره زیبایی تو را گول زند و آن روز تو بندبازی ناشی  خواهی بود و بندبازان ناشی همیشه سقوط می کنند.دل به زر وزیور نبند، زیرا بزرگترین الماس این جهان آفتاب است و این الماس بر گردن همه می درخشد اما روزی دل به آفتاب چهره مردی بستی، با او یک دل باش، کار تو بس دشوار است این را می دانم. به روی صحنه جز تکه ای حریر نازک چیزی تن تو را نمی پوشاند، به خاطر هنر می توان عریان روی صحنه رفت و پوشیده تر و پاکیزه تر بازگشت، اما هیچ چیز هیچ کس دیگر در این دنیا نیست که شایسته آن باشد. برهنگی بیماری عصر ماست. من پیرمردم و شاید حرف خنده آور می زنم اما به گمان من تن عریان تو باید مال کسی باشد که روح عریان اش را دوست می داری. بد نیست اگر اندیشه تو دراین باره مال ده سال پیش باشد، مال دوران پوشیدگی. می دانم که پدران و فرزندان همیشه جنگی جاودانه با یکدیگر دارند. با اندیشه های من جنگ کن دخترم. من از کودکان مطیع خوشم نمی آید با این همه پیش از آنکه اشک های من این نامه را تر کند می خواهم یکامید به خود بدهم

گفت : به راز مهمي پي بردم.

پرسيد : چه رازي؟

جواب داد : اينكه هيچ كدوم از لحظات ما قابل برگشت نيستن.

گفت : يعني ؟

جواب داد : يعني اينكه ما هر لحظه رو فقط يك بار تجربه مي كنيم ؛ كودكي رو ، جواني و ميانسالي رو ...

به فكر فرو رفته بود و پرسيد : و اين يعني اينكه ما هر لحظه كه ميگذره بيشتر تموم ميشيم.

خنديد و گفت : آره و تازه اينكه ما هر لحظه هم ممكنه بميريم.

ابروهايش در هم رفته بود گفت : پس خيلي عجيب و حيرت آوره ...

آرام و زير لب گفت : خيلي عجيبه ، خيلي.

--------------------------------------

پاورقي :

            من شادم.

و در آخر به این نتیجه میرسه که توی این مملکت یه حرف درست حسابی گفته نمیشه که بتونه یه جوونه در حد سال اولی رو ارضا کنه بقیه رو نمیدونم.

این آدم سال‌ها پیش به من نصیحت کرد که هیچ‌وقت حال‌و‌روز آدم مُرده را برای کسی تعریف نکن. می‌گفت مرگ در قالب کلمات تکرار می‌شود. نباید بگذاریم مرگ زبان پیدا کند.»

شب ها

وقتي ماه مي تابد

من وضو مي گيرم

و بهترين واژه هام را برمي دارم

و مي روم

بر مرتفع ترين ساختمان شهر.

شب ها

وقتي ماه مي تابد

من توي دفتر مشق ام

تمرين عشق مي كنم

و،

هزار بار مي نويسم

                       سوسن ماه است.

نگاه كنيد!

پيراهن اش بوي ياس مي دهد

و دست هاي من

كه آستين هاي او را بوييده اند.

شب ها وقتي ماه مي تابد

من روح ام را برمي دارم

و، 

سفر مي كنم به دورها

مثل كرگدني تنها

از معبر اندوه تا متن كودكي

                              تا ملكوت سوسن

و بعد

در بارگاه سوسن ـ اين بقاياي عشق خداوند ـ

و در حضور معنويت پيراهن اش

روح ام را

                آتش مي زنم.

                                                                                           مصطفی مستور

کجا رفتند آنان تابعین  و صحابه ای که با حسین بن علی ع در منی بر ادای امانت پیمان تبلیغ بستند؟ آیا این هفتصد تن حق این مناشدات را آن گونه که با حسین عهد بسته بودند در شهرها ودر میان قبایل خویش ادا کرده اند؟ اگر اینچنین بوده پس آن احرار حق پرست کجا رفته اند؟؟ آیا در میان فراموشیان عالم اموات جز آن هفتادو چند تن زنده ای نمانده است که امام را پاسخ دهد؟؟؟ آیا جز آن هفتادو چند تن در آن دیار مردی که مردانه بر حق ژای فشارد باققی نمانده است؟؟؟

از همان روزی که دست حضرت قابیل گشت آلوده به خون حضرت هابیل

از همان روزی که فرزندان آدم

زهر تلخ دشمنی در خونشان جوشید

آدمیت مرد

گرچه آدم زنده بود

از همان روزی که با شلاق و خون دیوار چین را ساختند

آدمیت مرده بود

گشت و گشت

قرن ها از مرگ آدم هم گذشت

ای دریغ

آدمیت برنگشت

روزگار مرگ انسانیت است

سینه­ی دنیا ز خوبی ها تهی است

صحبت از آزادگی،پاکی،مروت،ابلهی است

روزگار مرگ انسانیت است

من،که از پژمردن یک شاخه گل

از نگاه ساکت یک کودک بیمار

از فغان یک قناری در قفس

از غم یک مرد در زنجیر

- حتی قاتلی بردار-

اشک در چشمان و بغضم در گلوست

وندرین ایام،زهرم در پیاله،اشک و خونم در سبوست

مرگ او را از کجا باور کنم؟

صحبت از پژمردن یک برگ نیست

وای!جنگل را بیابان می کنند

دست خون­آلود را در پیش چشم خلق پنهان می کنند

هیچ حیوانی به حیوانی نمی­دارد روا

آنچه این نا مردان با جان انسان می­کنند

فرض کن،مرگ قناری در قفس هم مرگ نیست

فرض کن،یک شاخه گل هم در جهان هرگز نرست

فرض کن،جنگل بیابان بود از روز نخست

در کویری سوت و کور

در میان مردمی با این مصیبت­ها صبور

صحبت از مرگ محبت،مرگ عشق

گفتگو از مرگ انسانیت است

                                                                                        فریدون مشیری